اورنگ

”’اورنگ”’ واژه‌ای کهن و چندوجهی در زبان و فرهنگ ایرانی است. در زبان فارسی میانه و اوستایی، ریشهٔ آن از «اُرَنگ» یا «اورَنگ» گرفته شده و به‌معنای ”’تخت شاهی”’، ”’عرش Arch”’ و ”’جایگاه فرمانروایی”’ آمده‌است.

در دورهٔ ساسانیان، ”’اورنگ”’ عنوانی نمادین برای ”’تخت شاهی ایران”’ و جایگاه پادشاه در آیین شاهنشاهی بود و در متون دینی نیز به مفهوم ”’جایگاه فرّه ایزدی”’ اشاره دارد.

از سوی دیگر، نام ”’اورنگ”’ در جغرافیای استان مازندران نیز حفظ شده‌است. دو ناحیه باستانی در محدودهٔ چالوس با نام‌های ”’اورنگ”’ و ”’اورنگه”’ شناخته می‌شوند که به‌نظر می‌رسد ریشه در همان واژهٔ کهن داشته و اشاره به ”’جایگاه پادشاهی یا سکونتگاه اشرافی”’ در دوران پیش از اسلام دارند.

برخی پژوهشگران احتمال داده‌اند که نام ”’اورنگ”’ در ابتدا به‌صورت ”’اور”’ یا ”’اوره”’ (در پیوند با واژهٔ اورمزد بوده و در گذر زمان به‌شکل ”’اورنگ”’ درآمده‌است، که به‌معنای ”’جایگاه ایزدی”’ یا ”’تخت اهورایی”’ نیز تعبیر می‌شود.